Vorig jaar kwam een deel van de kamerfractie van de PVV,

verkleed als Zwarte Piet,

de plenaire vergadering bijwonen.

Een krachtig statement dat onze cultuur bedreigd wordt.

Ik heb er dit jaar niet veel van vernomen

maar houd eerlijk gezegd ook niet in detail bij

wat de PVV allemaal als bedreiging ziet.

 

Ook dit jaar komt de discussie natuurlijk weer op.

Mensen protesteren bij het feest

en roepen met hun reactie weer tegenreactie op.

Je kan voorzien dat dit gesprek niet heel vruchtbaar gaat worden.

De enige hoop die ik heb is dat het zich in de tijd vanzelf oplost.

Die Piet zal wel vervagen op termijn.

 

Maar kunnen we er niet iets beters van maken?

Zouden we in de kerk nou juist niet op een andere manier om kunnen gaan

met een onderwerp dat zo pijnlijk voor tegenstellingen zorgt?

 

Als we nou gewoon eens onze Heer zouden volgen

en onze naaste zouden zien als iemand die door Hem geliefd is.

De ander zouden ontmoeten als iemand die recht heeft om gehoord te worden

en die je dus als volgeling van Jezus gewoon wilt begrijpen.

Wat zou het gesprek opknappen

van de insteek om eerst te begrijpen en daarna pas begrepen te worden!

Hoe goed zou het zijn voor mensen die nu beschadigd worden.

 

In de kerk zou dat toch moeten kunnen.

Want het gaat ergens over.

Het betreft mensen die beschadigd raken.

Dat merk ik aan de emotie die altijd meespeelt.

 

Ik schrik van die emotie die ik proef.

Hoezo de geladenheid van de impuls

dat iedereen van “onze Zwarte Piet” moet afblijven?

Dat is vaak zo emotioneel geladen

dat een open gesprek niet meer mogelijk is.

Ik meen waar te nemen

dat juist het gesprek hierover volledig vanuit de buik wordt gevoerd.

En dus altijd gedoemd is te mislukken.

 

Hoe anders zou het zijn

als de tegenstanders van het feest

zich kunnen verdiepen in de kracht van de emotie

van al die mensen die zich kennelijk aangevallen voelen.

Om te ontdekken dat dat echt niet allemaal racisten zijn.

 

Hoeveel verder zouden we komen

als de voorstanders van het feest

zich gewoon even heel serieus verdiepen

in wat dat zwarte ventje (m/v)

nou eigenlijk teweeg brengt in de levens van gekleurde Nederlanders.

Wat zij diep van voelen,

wat voor herinneringen er naar boven komen,

waar ze aan worden gespiegeld als ze dat eigenaardige karaktertje zien rondspringen.

En waarom dat pijn doet.

 

Dan zou je elkaar kunnen begrijpen en waarderen.

 

Door naar de ander te luisteren

staat emotie niet meer in de weg

maar wordt de weg gebaand om de emotie van de ander te begrijpen.

Dan hoef je niet meer een masker op te doen

om je punt te maken.

Maar kun je gewoon jezelf zijn.

En wie weet, nog een zinnige bijdrage leveren aan het debat ook.

 

 

 

 

Leuk? Nuttig? Deel dan met anderen!