Zoek de stilte, vind God.

De eerste stilteretraite die ik volgde duurde acht dagen. In mijn omgeving werd met enige reserve gereageerd. “Wat een gedoe, en dan acht dagen lang. Wat gaat dat opleveren?” Ik had geen helder beeld van het resultaat. Ik kende wel mijn verlangen. Ik hoopte op een lange tijd van rust en stilte om daarin God te ontmoeten. Zijn licht over mijn leven te laten schijnen en te weten hoe mijn weg verder zou gaan. Ik was me al langer bewust op een kruispunt te staan maar onvoldoende zeker over de volgende stap. De stilte was soms wat vervreemdend. Het contact met anderen is heel beperkt. Je ziet soms dat mensen iets meemaken maar er zijn geen woorden om er naar te informeren, laat staan om iemand te bemoedigen. Maar het hoefde ook niet. Een goede les voor een pastor; er waren andere begeleiders zij voerden de gesprekken en ik was daar alleen maar voor mezelf. Ik mocht de stilte zo ontvangen. Een weldadige stilte alleen onderbroken door de dagelijkse lofzang en de gesprekken met de begeleiders. In de stilte was ik met de Bijbel bezig. Biddend over bijbelgedeelten die ik kreeg aangereikt. Een eigenaardige methode natuurlijk als je gewend bent preken voor te bereiden. Bijbelverzen zijn om uit te leggen niet om te bidden. Het bleek echter een prima manier om de stilte vorm te geven. En wat was het goed om Gods stem in die stilte te horen. Het was ook goed om te toetsen wat ik hoorde. Twee wijze begeleiders stonden naast me. Ook tegenover me. Ze daagden me uit om wat ik van God meende te...

De moord op mevrouw Borst was niet politiek.

Als volgeling van Jezus gruw ik van moord. Zeker van moord met een godsdienstig motief. Ik walg van mensen die in de naam van mijn Heer abortusklinieken aanvallen en daarbij niet terugschrikken voor levensgevaarlijk geweld. Ik schrik ook van de moord op mevrouw Borst. Maar het lijkt me onzin om het als een politieke moord te benoemen. De dader had last van psychoses en zocht al jaren hulp. Duidelijk is dat er grote fouten zijn gemaakt in de beoordeling van zijn situatie, waardoor hij, tegen de wens van zijn familie in, vrij bleef rondlopen. Hij heeft in een vlaag van verwarring zijn eigen zus vermoord. Was dat ook politiek? Het is goedkoop effectbejag van journalisten om het zo te benoemen. Ik heb begrip voor het sentiment van Pechtold, als hij benadrukt dat mevrouw Borst een eerlijke hoogstaande vrouw was die pal stond voor haar idealen. Ik ben daar zelf ook volkomen van overtuigd. Dat is echter in dit geval niet een relevant punt. De dader zegt weliswaar dat hij moest optreden vanwege het euthanasie standpunt, maar dat is een uiting van zijn ziekte. De chemische processen in zijn hersenen zijn zodanig ontregeld dat hij in onzinnige waarheden gelooft. Dat is geen politieke stellingname. Misschien zou het met goede medicijnen al heel anders zijn. In deze situatie is het van belang ons te bezinnen op de vraag hoe we omgaan met ernstig zieke mensen. We moeten nagaan waarom de fouten zijn gemaakt in de behandeling van de dader en door wie. En ons misschien ook de vraag stellen of we de juiste prioriteiten stellen als we bezuinigen op gezondheidszorg. Maar...

Afscheid van een topper.

Afgelopen zondag was ik in Julianadorp. Ik mocht onze kerken vertegenwoordigen bij het afscheid van Jan Kiers. Hij legt zijn functie als geestelijk verzorger neer en gaat verder met zijn werk als supervisor. Een mijlpaal, waarbij ik zijn stola en toga in ontvangst zou nemen om daarmee de overgang naar een andere levensfase te markeren.   Het was een prachtig afscheid. Nooit eerder was ik zo onder de indruk van een kerkdienst. Zoveel mensen met een beperking zoveel ruimte en vrijheid zoveel liefde en spontaniteit. Wat was het goed om mee te maken hoe verstandelijk beperkte broers en zussen het geloof beleven en ontvangen. Hun warmte en enthousiasme deed me Gods nabijheid ervaren.   En wat was het goed om te zien hoe zorgvuldig Jan en zijn collega de dienst leidden. Er was veel vrijheid, die oppervlakkig gezien soms chaos leek. Maar ik zag en proefde tegelijk het belang van goede orde en vertrouwdheid. Duidelijke symbolen, heldere vormen en de kracht van professionele doordenking. Daarbij de ontspannen aandacht van de pastores voor alles wat de kerkgangers nodig hadden. Mijn buurvrouw in de dienst is geloof ik wel zeven keer naar Jan toegerend om hem een knuffel te geven. Op die manier liet ze zien hoe iedereen hem gaat missen.   Toen ik hem toe mocht spreken heb ik me vrijmoedig afgevraagd of hij wel zeker weet dat hij wil stoppen. Als je zo duidelijk een mooie taak hebt in de kerk van de Heer en je doet het zo goed, wat zou je dan anders willen?   Ik wist wel beter natuurlijk. Ik had meegeleefd naar dit moment. En...

Betalen homo’s de prijs voor eenheid?

Zaterdag vergadert de Landelijke Vergadering van de Nederlands Gereformeerde Kerken. Spannende dag. Aan de orde is het rapport over ambt en homoseksualiteit. Uit een persbericht blijkt  dat het moderamen voorstelt om op dit moment geen besluit te nemen. De materie is te ingewikkeld.   Ik kan me wat voorstellen bij die overweging. Een goed besluit vraagt vermoedelijk te veel van de gemeenschap: uitgebreid gesprek, toetsing van de argumenten voldoende  tijd om te luisteren en elkaar te ontmoeten. Dat kost veel tijd en energie maar vooral ook veel geestelijke veerkracht. Dan gaat het er om spannen in de kerken. Verhoudingen komen in dat proces, hopelijk tijdelijk, onder druk te staan. Ik sluit niet uit dat de relatie met andere kerken ook meespeelt. Moet je kerkelijke eenheid op het spel zetten door een gesprek te voeren dat in eigen  huis die eenheid  onder druk gaat zetten?   En ik snap het heel goed. Het lijkt gewoon wijs.   Om heel eerlijk te zijn, het is nog maar een kleine vier jaar geleden dat ik zelf een dergelijk advies gaf. Na een studieverlof adviseerde ik de kerkenraad van mijn toenmalige gemeente om nu geen verdere stappen te zetten als het gaat over de rol van homo’s in de kerk. Nadenken over openstelling van de ambten zou volgens mij de gemeenschap teveel onder druk zetten. En daarmee ook de plek van homo’s onveilig maken.   Maar toen begon bij mij de verscheurdheid steeds beter voelbaar te worden. Namelijk dat ik een wijs besluit voorstelde, maar mijn eigen zoon daarmee in de kou liet staan.   Ik ben nog steeds dankbaar dat we elkaar...

Geroepen zijn of opbranden?

Was het leuk om in de afgelopen weken weer hard te werken? Het  waren immers  weer drukke tijden. Sommige predikanten hebben in twee weken zeven kerkdiensten geleid. Maar ook als je het als dominee  wat rustiger aandoet was het stevig doorwerken. Was het leuk? Of is die vraag ongepast?   Ik geniet er altijd van. Een heerlijke tijd om zinvol bezig te zijn. Dat is maar goed ook want als je het niet met plezier doet heb je natuurlijk wel  een probleem. Het werk moet wel gedaan worden.   Of kan het ook zonder plezier? Is roeping genoeg?   Ik snap de gedachte dat je door roeping zoveel innerlijke motivatie hebt dat je altijd door kan werken. Ook als het niet leuk is.   Ik snap het niet alleen ik kan me er voor een groot deel  ook in vinden. Het leven is niet alleen maar lollig en  je zal soms ook de tanden op elkaar moeten zetten. Gewoon doorgaan omdat het in je agenda staat. Of je uitspreken omdat je niet zwijgen mag. Of rust tekort komen omdat je binnen een bepaalde termijn een klus moet klaren. Het hoort bij verantwoordelijk leven. En het besef geroepen te zijn mag die verantwoordelijkheid kleuren. Het zorgt er voor dat je meer kan doen dan het gewone. Prachtig om daaruit te werken.   Toch is er ook een andere kant. Roeping mag ook plezier opleveren. Dat lijkt me inherent aan de bijbelse  notie dat we met onze gaven moeten werken. Als je iets doet waarvoor je geschikt bent, beleef je daar plezier aan. Dat is juist wat je in het bijzonder...

Stress in de kerk

Waar droom je van in de adventstijd? Dat de Koning komt natuurlijk.   Of hebben we het eigenlijk gewoon te druk? Extra kerkdiensten waar ook nog meer dan gemiddeld wat van verwacht wordt. Een preek die extra goed moet zijn en mensen in het hart raakt. Al het geregel er om heen om iedereen een plek te geven in de kerstdienst en het gewone werk dat ook doorgaat.   Ik kan me een adventsperiode herinneren die heel gezellig was maar waar ik weinig van heb meegemaakt. Mijn kinderen thuis uit school, van hun eigen geld een spel gekocht maar voor mij geen ruimte om er aan mee te doen. Want naast alle mooie vieringen die er gedaan moesten worden kwam er een begrafenis tussendoor. Ik kijk tevreden terug, nog steeds, want het was goed om te doen. Maar toen al drong het besef door dat het ook anders kan. Je werk anders inrichten. Meer ruimte om adem te halen. Meer ruimte om te bezinnen. Meer ruimte om je op de Koning te richten. En dan, vanuit het verlangen naar de Koning, in januari geïnspireerd en toegerust weer verder werken.   Daar werkt stress niet aan mee Bezinning helpt wel. Januari 2016 biedt een mooie gelegenheid. met de training “Leef! en werk”.   Het is moment van  uitwisseling met collega’s, tijd om je te bezinnen en op je werk te reflecteren en een training waarin je heldere handvatten krijgt om het anders te doen waar nodig. Van harte...